atila

İLİKLENEN BİR DÜĞME GİBİ YAPIŞIR BEDENİME YALNIZLIK

Aydınlığın ipi çekilince
doğmadan batan güneşe benzer yüreğim, kararır

Kentin alacasında
gri vapurlar kalkar iskeleden
gri vapurlar yanaşır iskeleye
Kaçak bir yolcu olur yüreğim, sular köpürür

Kurşuni bulutlar vardı, akşamın eşiğinde
Ve ölü umutlar seriliydi, kaldırımlarda
Taze hüzünler koşuyordu yalınayak,
ben yürüyordum

Sokaklarda
sahipsiz bir çığlık gibi dolaşırken keman sesi
Bir gölge olur yalnızlık, takılır peşime, yüreğim üşür

Geceyi
bir elbise gibi kuşanınca odam
Duvarlarında
göz yaşlarımın nemi saklanır

Şimdi
boşuma kuytuluğuna gizlenip de
yapıştırmak kopan takvim yapraklarını yerine
Ve ayrılığa takılmışken
geri almak saatleri boşuna

Ahh
bu ne yaman yalnızlıktır
İliklenen bir düğme gibi
yapışır bedenime  

Atila Işık